Nou zit ik dan. Het is vrijdag — en dit is mijn laatste keer in de zoutkamer waar ik met blog 3 begin.
Ik krijg al veel leuke reacties op blog 1 en blog 2 — en dat vind ik super leuk om te horen. Bedankt voor alle reacties, privé en via de socials! Laat vooral een leuke reactie achter. 😍
Deze week was bijzonder. Ik probeer er op dit moment een passend woord voor te bedenken, maar dat gaat van klote, intens, relaxed, zenuwachtig, janken, lachen en opgeruimd — wat heen en weer zoals je leest. Ook wel emotioneel labiel genoemd, dus laat ik het op bijzonder houden.
We gingen van een voorproefje afscheid op de sportschool op maandag, naar nog meer janken aan het einde van de week. Jezus mina, wat vind ik dit kut. En dan ga ik niet eens voorgoed weg.
Goede genade — toen mijn sportmaatje aankwam met haar "Hai boterbloempje" en een cadeautje in haar hand, gecombineerd met haar blik, dacht ik al: Fuck. Héééélemaal gedveredemme dit. De moed zakte direct naar mijn linker teen. En ik lag ook nog eens heel florissant op de grond — half in de spagaat — en voelde de tranen al prikken.
Zie je het al voor je?
We tikten nog wel even een pr aan, dat dan weer wel. Maar de rest van het trainen was spaghetti. We zijn maar opgehouden van ellende.
Thuis haar cadeau openmaken maakte het verhaal nog erger — haar kaart lezen trok weer de kraan open en ik was daarna net een opgezwollen champignon. Nou weet ik niet of je je dat kunt inbeelden... maar het ziet er niet uit. Geloof me.
Als toetje mocht ik daarna ook nog afscheid nemen van Daves klas. Waarbij de juf in tranen schoot, ik als moeder in tranen schoot en de kids het veel te druk hadden met hun traktatie.
Ja, die moest ik ook nog regelen. Ken je dat? Dat je iets moet bedenken, niet kunt kiezen en uiteindelijk denkt: doe het allebei maar. En je dan halverwege denkt...
30 — ja, je leest het goed — 30 zakjes maken. 30 bakjes in elkaar zetten met drie miljard soesjes en poedersuiker. Een cadeautje voor juf, een kaartje voor juf, idem voor de andere juf. En dan met twee bakken en drie tasjes door die halve orkaan die deze week woei heen manoeuvreren.
Poedersuiker achter mijn oren. Zenuwen in mijn linker oor. Een brok in mijn keel die voelt als een rotsblok. En eruitzien als een champignon. En toen dacht mijn lijf: laat ik haar ook nog even heet maken. Zweet gutste langs mijn spleet.
Maar — het was me weer een belevenis in de klas. Prachtige tekeningen aan een vliegtuigje, cadeaus, een warm en liefdevol feest voor Dave. Eerlijk, zo lief! Dikke dank voor zijn ongekend lieve juf en de kindjes in de klas. 🩷
En moeders had ook een warm bad. Alleen ergens anders.
Bij Joey ging het er wat koeler aan toe — want ja, hij is 13 en dan heb je bro's en maten. Geen moeders die mee naar binnen mogen, want dat is een dikke nogo in de brugklas. Hij nam slagroomtaarten en kauwgomballen mee, een handklap en een luchtige "latersss." En klaar was Kees. 😄
Oh ja! We mochten ook nog even naar de tandarts deze week. Want het leek me toch fijn als mijn tanden goed blijven zitten als ik op reis ben. Even een checkup, foto en hup — weer een vinkje afgestreept.
Maar toen dachten de mensen van de tandarts: laten we haar verrassen.
Nu weet ik dat ik dat heb — ik heb er meerdere — maar deze moest geboord worden met tandheelkundige apparatuur. Op mijn lichaam ben ik niet gevoelig. Geef me een tattoo en ik slaap bijna. Maar mijn gezicht, Karin... dat is standje pas op, vriend, of jij mist straks een tand. Ik ben zacht gezegd zéér gevoelig in mijn edele gezichtje.
Dus dit wordt gezellig. Op de dag van vertrek — maandag — mag deze meid nog even boren. Top.
Ondertussen is het zaterdag. Nu zul je denken: huh, het was net vrijdag? Dat klopt, scherpe Pieter — ik schrijf deze blog in delen. Anders vergeet ik de momenten en de vibe erin. Vergeet mijn ADD/ADHD-label niet, dus dit werkt top.
Maar ik zit nu in het proces van wegen. Echt.
Alles afwegen. Kan het wel of niet mee? Heb ik het nodig of niet? Schroevendraaier of pollepel? Kaasschaaf of waterpomptang?
Snap je het dilemma? Pittig, dat begrijp je.
Ik zal je vertellen — het ruimt wel lekker op! Maar je wordt je ook echt goed bewust hoeveel meuk je hebt staan waarvan je overtuigd bent het veelvuldig te gebruiken, terwijl je het al een half jaar niet aangeraakt hebt.
Einde van de middag en morgen nog afscheid nemen van vrienden en familie, huis schoonmaken — en dan ben ik er klaar voor. En ook werkelijk klaar mee. En wil weg.
Maandag start de camper. En gaan we op avontuur. De wereld ontmoeten met elkaar. Yes!!! Finally.
Onze droom werkelijkheid maken — met alles erop en eraan. Dat is het. Daar doen we het voor. 🚐🌍
Bedankt voor het lezen, lieve schattepetat. Tot volgende week — dan schrijf ik je vanuit de camper. ♡
Tip van Brigitte — gratis, zoals altijd. 😄
Loop eens rond in je huis en kijk wat je eigenlijk al een half jaar niet aangeraakt hebt. Pak een tas, gooi het erin en breng het naar de kledingbak of de stort. Iemand anders wordt er blij van — en jij krijgt rust in je huis. En weet je wat grappig is? Rust in je huis geeft rust in je hoofd. De lente is begonnen, de klok is verzet — ideaal moment voor een lekker grote voorjaarschoonmaak. ♡